Op 1 april 2006 overlijdt mijn zoon Remco op 28 jarige leeftijd. Remco was in zijn jeugd en puberteit een zeer vrolijk opgewekt kind. Een jongen die wekelijks sportte, veel basketbalde in binnen- en buiten­land en veel vrienden had. Vanaf zijn 17^e kreeg Remco last van depressieve klachten. Het begon tijdens zijn HAVO examen, hij ging niet meer naar school maar bleef op bed liggen, had huilbuien en werd ineens enorm zwaar in gewicht omdat hij al zijn zakgeld uitgaf aan eten. Hij verloor zijn con­tacten met vrienden, zorgde niet goed meer voor zichzelf en zijn leefomgeving. Hij sprak weinig of niet over de dingen die hem dwars zaten. Remco ging toen naar de jeugdpsychiatrie, waar men geen me­dicatie gaf, maar aangaf dat het met een gemis aan familie in de VS te maken had. Remco is daarop naar zijn familie in de VS gegaan en begon drastisch te lijnen/sporten, kreeg weer contacten deed in een jaar zijn Highschool diploma, had een baan. De zon scheen weer.

Toen hij deze baan verloor en zijn vriendschap uitging, ging het weer bergafwaarts met Remco. Hij lag weer op bed, kwam tot niets, sprak weer weinig tot niets, had geen contacten meer, het leek of er iets in zijn emotie was veranderd, of er een deur dicht zat, waar je niet bij kon. De huisarts werd ingeschakeld en met veel strijd kreeg ik mijn zoon die inmiddels een boom van een vent was, een volwassen man van toen 21 jaar, mee naar de huisarts. De huisarts deed een laboratoriumonderzoek om uit te sluiten dat Remco mogelijk bloedarmoede of andere lichamelijke klachten had. Nadat dit niet het geval bleek te zijn, werd Remco doorverwezen naar een maatschappelijk werker. De verwaarlozing was behoorlijk ernstig en Remco was niet uit zijn bed te krijgen, hij isoleerde zich geheel. Na veel strijd kreeg ik hem tot drie keer toe naar de maatschappelijk werker. Na zijn laatste bezoek was hij na veel strijd om zijn bed uit te komen iets te laat bij de maatschappelijk werker. Deze gaf dit Remco te kennen en liet hem een tijd in de wachtkamer zitten, Remco is toen boos weggelopen om nooit meer terug te gaan. Ik kreeg hem met geen mogelijkheid nogmaals naar de hulpverlening te gaan.

Na een jaar op bed te hebben gelegen en alleen eruit te gaan om extra eten/chips te kopen, pakte hij heel langzaam het basketballen weer op.  Remco kreeg een flatje en ging zelfstandig wonen. In het begin leek het goed te gaan, maar toen herhaalde hetzelfde patroon zich, van niet praten, zich terug trekken, geen contacten meer, het enorm zwaar worden binnen een korte periode, weer een vorm van verwaarlozing.  Op mijn advies naar de huisarts te gaan (de maatschappelijke/psychiater/hulpverlening, daar wilde hij niet aan na de laatste ervaring) had hij zoiets van dat doe ik zelf wel, ik heb niemand nodig. Echter het lukte Remco niet, financieel kwam hij er niet meer uit, er ontstonden schulden omdat hij geen brief mee open maakte. Ongelezen kranten en tientallen brieven lagen op een stapel en ook de maandelijkse briefjes van de sociale dienst bleven ongeopend, waardoor (ondanks brieven van mij als moeder met uitleg in welke situatie Remco verkeerde) zijn uitkering werd ingekort en uiteindelijk stopgezet, wat nog meer stress en financiële problemen gaf. Na een schuldsanering via de rechter leek het of  hij weer iets ontspannen was. Echter, al snel viel hij terug in een leven dat bestond uit op bed liggen, soms wat CD’s luisteren, soms wat TV kijken, eten, slapen en tot niets komen. In 2005 toen Remco 27 was, liet hij mij niet meer binnen en maakte ik mij erg ongerust. Ik consul­teer­de mijn huisarts en die adviseerde contact te zoeken met het RIBW (in Lelystad genaamd Quintes.) Dit heb ik gedaan en een begeleider ging naar Remco’s huis en na vele keren voor de deur te hebben gestaan (Remco deed de deur voor niemand open) en briefjes in zijn brievenbus te hebben achter gelaten, liet Remco de begeleider toe. De begeleidster nam Remco in april 2005 mee naar het RIAGG. Daar werd haar duidelijk dat er al twee keer eerder voor Remco een anonieme melding is gekomen bij het RIAGG, dit houdt in dat de omgeving zich al eerder had gemeld bij het RIAGG omdat men zich ongerust maakte over hem.    

BEGELEIDING RIAGG TOT REMCO’S DOOD 

Van april 2005 tot zijn dood op 1 april 2006 stond Remco onder de begeleiding van RIAGG De Meerkanten te Lelystad. Ruim drie weken wachten totdat RIAGG tijd had voor een gesprek! Na de dood van Remco heb ik op 3 april contact opgenomen met de behandelende psychiater. Als moeder wilde ik dat er iemand van het RIAGG mee ging naar het appartement van Remco. Remco had mij in januari zeer geschokt gebeld (hij belde bijna nooit/sprak niet zoveel meer) maar belde met het bericht dat de psychiater vond dat hij geen depressie had. Wat hij wel had, dat had ze niet aangegeven, het kwam er op neer dat Remco eigenlijk een schop onder zijn…moest krijgen..Remco zonderde zich steeds meer af, ook vanwege zijn gewicht waarvoor hij zich schaamde, maar mogelijk ook omdat hij zich steeds zieker ging voelen. Thuis ruimde hij niets meer op, alles liet hij begaan. Ik wilde de psychiater laten zien hoe destructief de leefomgeving van Remco was geweest en hoe men in deze situatie aan hem kon verklaren dat hij niet depressief, was, maar gewoon tot actie had moeten komen. De psychiater gaf aan dat zij geen meerwaarde zag in een bezoek bij Remco thuis, zij was zeer goed op de hoogte en wist dat de situatie zorgelijks was. Zij gaf aan dat zij  heel goed op de hoogte was hoe Remco leefde, de pizza­dozen overal, zijn verwaarlozing, want dit had Remco zelf maar ook de professionele medewerker van het RIBW aan RIAGG gemeld. Na 26 dagen, ruim drie weken rondlopen als moeder met allerlei vragen in je hoofd, had men tijd voor een gesprek. Voor het gesprek aanvang nam werd nog even gevraagd of een co-assistent die Remco nog nooit had gezien, ook bij het gesprek kon zijn. Op mijn antwoord dat ik voor het gesprek over de dood van mijn zoon kwam en niet bezig was met het stagebelang van een arts die mijn zoon niet heeft gekend, was het antwoord geïrriteerd: “u kunt toch neen of ja zeggen”. 

 Remco werd nimmer lichamelijk onderzocht - ondanks ernstige signalen en verzoek uit eigen team.

Tijdens het gesprek kwam naar voren dat Remco nimmer lichamelijk is onderzocht. Dit vond ik gezien zijn zware obesitas, zijn verwaarlozing, het niet actief zijn, op bed liggen, tot niets komen en in staat zijn, slecht en vet eten (zaken die hijzelf, maar ook de professionele medewerkster had  aangegeven aan het RIAGG), zeer onbegrijpelijk.Tijdens de zitting van de klachtencommissie werd het mij ook duidelijk dat er vanuit het behande­lingsteam van De Meerkanten naar de psychiater toe er op geattendeerd is om Remco lichamelijk te laten onderzoeken op diabetes en schilklieraandoeningen omdat hij al maar zwaarder werd. Het antwoord van de psychiater was, dat zij een lichamelijk onderzoek ondanks de symptomen, niet heeft overwogen.

 Drie psychiaters/artsen van het Gak wijzen op het ernstige overgewicht van Remco.

Drie artsen gaven  onafhankelijk van elkaar vier jaar voor Remco’s dood al op papier aan dat hij ernstig overgewicht had (125  en later 145 kg). Remco is in de jaren erna alleen maar zwaarder geworden omdat hij steeds minder deed en op bed bleef. Maar de arts die Remco behandelde en op de hoogte was van zijn destructieve en ernstige situatie op dit moment, besloot gewoon niet te handelen!  Een druk op de knop van het internet wijst erop dat ook jonge mensen met obesitas zoveel meer kans hebben op een hart- en vaatklachten, op een hartinfarct of op diabetes. Men wijst er in de literatuur ook op dat er klachten kunnen ontstaan bij mensen die chronisch, (zoals Remco) jaren op bed liggen, niets doen, vet en slecht en veel eten. Door de grote dorst dronk hij flessen cola’s leeg, wat het cirkeltje rond maakte over zijn hoge suikergehalte van 74 bij zijn dood. 

Geen medicatie

In het rapport van het GAK gaf een arts op basis van gesprekken en anamnese aan dat Remco een recidiverende depressie had en dat hij behandeld moest worden met psychotherapie en medicatie. Remco had in het bijzijn van mij bij de Meerkanten aangegeven dat hij dacht depressief te zijn, hij had een boekje van een erkende psychiatrische instelling waarbij je kon zien dat als je een aantal symptomen had voor langere tijd, je kunt spreken van een depressie.  Verwaarlozing, slecht eten/veel weinig eten/ tot niets komen/ op bed liggen, sombere gedachten - na Remco’s dood vond ik brieven van een jongen die zichzelf vaak in een uitzichtloze situatie zag zitten en niet wist of hij de 26 of de 33 zou halen en een brief waarin hij aangeeft dat hij overweegt een einde te maken aan zijn  leven.  Indirect heb ik via het RIBW gevraagd om te bekijken of Remco medicatie kon krijgen. Depressie zit zowel bij vele familieleden aan mijn kant en ook Remco’s vader leed hier aan en is ook rond de zijn 21^ste opgenomen geweest voor depressieve klachten, na een intensieve behandeling is de depressie niet meer terug gekomen. Met de juiste medicatie zou Remco zich mogelijk ook iets beter voelen en kunnen werken aan een plan, nu lag hij alleen op bed. Op de vraag aan de psychiater waarom zij niet is overgegaan op het geven van medicatie, ook omdat de psychiater van het GAK die Remco recidiverend depressief noemde medicatie voorstelde - gaf zij als antwoord:“Daar ben ik niet zo voor”.  

Klachtencommissie

*        In mei jl. schreef ik een brief naar de klachtencommissie van de Meerkanten.

*        Juli jl. ontving ik de uitslag: de psychiater is nalatig geweest zij had zeker met de zichtbare signalen en ver­meldingen van ook andere hulpverleners, mijn zoon moete onderzoeken.

*        In Augustus ben ik een mooi graf voor Remco, een mens dat (veel te) jong gestorven is, uitgaan zoeken. Ik had reeds kosten gemaakt voor een eigen graf, want Remco met nog een of twee vreemde personen in een graf, dat zal niet gebeuren. Verder wilde ik de grafrechten ver­lengen zodat Remco niet op zijn 48^ste uit zijn graf werd gehaald. 

Meerkanten geeft aan niet juridisch aansprakelijk te zijn en het betalen van het graf wordt door hen gezien als een cadeautje aan Remco of te wel een uiting van vriendelijkheid van de mensen die door nalatigheid hem wel daar hebben geplaatst.

*        De Meerkanten deed niet moeilijk over het bedrag en gaf aan dit te willen betalen, maar dan moest ik wel even tekenen dat zij niet juridisch aansprakelijk zijn.

*        Wat ik NOG HET ERGSTE VAN DE BRIEF dat men spreekt over een geste. In het woordenboek staat geste als een uiting van vriendelijkheid. Ik heb de meerkanten geschreven dat beoordeling van de juridische     aansprakelijkheid niet aan hen is, maar aan de rechter en dat ik dit een vreemde reactie vind aangezien hun eigen klachtencommissie al had erkend dat er een fout was gemaakt.

*        Verder heb ik duidelijk gemaakt dat ik ABSOLUUT onder geen beding zou (en zal) tekenen voor “een uiting van vriendelijkheid”, waarbij men in principe tegen Remco zegt; “ Remco, wij geven jou dit graf als uiting van vriendelijkheid”. Als Remco dit had gekund had hij zeker ge­antwoord met: “Meneer, had u mij maar onderzocht, dan was deze hele brief niet nodig geweest en was ik nu bij mijn familie op aarde.

*        Nu staat er in de reglementen van de psychiatrie dat als het bestuur niet eens is met het besluit van de klachtencommissie men dit mij binnen een maand moet laten weten. Ik heb echter nooit een reactie ontvangen en ging er dan ook van uit dat iedereen (dus ook de artsen/bestuur achter de conclusie van de eigen klachtencommissie stond. 

Klachtencommissie geeft aan nalatigheid bij psychiater - bestuur vindt dat er billijk gehandeld is.

*     September jl. ontving ik een brief van het bestuur en toen kwam de aap uit de mouw waarom men niet inging op mijn verzoek zinnen te schrappen uit hun brief (zie boven,). Het bestuur vond dat de klachtencommissie weliswaar van mening was dat de psychiater niet goed had gehandeld, maar zij, het bestuur, arts(en) sloten zich niet zo maar automatisch bij aan.        
*        Begin september heb De Meerkanten ook nog een brief gestuurd met de vraag of men na het overlijden van Remco het beleid heeft aangescherpt of gewijzigd en of er voor de bewuste arts ook consequenties waren verbonden aan de gebeurtenissen. Ook Netwerk heeft de vraag gesteld of men iets aan het beleid heeft veranderd, maar RIAGG gaf geen ommentaar  ontvangen (Op 24 oktober jl is er een uitzending geweest betreffende Remco’s overlijden en de situatie dat mensen binnen de psychiatrie niet standaard worden onderzocht op tv geweest - zie voor details onderaan dit verhaal.) Dat RIAGG Meerkanten Lelystad niet reageert, valt te verklaren, want ik neem aan   dat men te nimmer iets heeft gedaan in het aanscherpen van het beleid, omdat het bestuur (lees het bestuur (art(sen)) vindt dat de arts in kwestie billijk heeft gehandeld en aanscherping dus niet nodig was. Als dit wel het geval zou zijn geweest, had men mij ook dit binnen een maand moeten melden en tot op heden heb ik ook na mijn brief in begin september jl waarin ik deze vraag heb gesteld, tot op heden geen antwoord mogen ontvangen. Niet reageren/geen commentaar geven is geen ongewoon gegeven. In mijn contacten met een andere ouders die in een vergelijkbare situatie een kind hebben verloren, blijkt dat op verlies dat me moet verwerken, het de nabestaande uitput en ik hoor de ouder ook zeggen, ik heb er geen energie meer voor en haken ouders af in hun vraag naar duidelijkheid betreffende de dood van hun kind. 

Remco had ondanks de dodelijke aandoening aan zijn hart en zijn hoge suikergehalte, volgens de voorzitter van de raad van bestuur nog de marathon kunnen rennen.

Het meest AFSCHUWELIJKE van de brief was dat de voorzitter van de raad van bestuur, (een psychiater) schriftelijk liet weten dat Remco in 2003 nog heeft kunnen lijnen, dus waarom zou hij dit in 2006 niet hebben doen? In feite is dit niet anders dan dat je tegen iemand zegt die beide benen tijdens een auto-ongeluk is verloren: “U kon nog de marathon in 2003 rennen, waarom zou u dit nu niet meer kunnen?” Dit had hij niet meer zelfstandig kunnen doen. Er is geen mens ter wereld dat met drie dichtgeslibde aderen en een suikergehalte van 74 nog zelfstandig kon lijnen. Wat Remco nodig had was het snel toedienen van insuline en acuut een hartoperatie om zijn aderen om te leiden. Dan had hij nog een kans gehad om zelfstandig te lijnen en gezond te worden, met zo’n dodelijk ziek lichaam kon hij dit absoluut niet meer zonder de hulp van deskundigen Wat Remco nodig had, was lichamelijke zorg - dit is hem ondanks dat hij binnen een medisch circuit zat en ernstige signalen vertoonde en ondanks dat dit door allerlei personen rond Remco is gemeld en ook nog eens door het RIAGG team zelf is verzocht, niet gegeven omdat de psychiater HET NIET OVERWOGEN HAD. Zij kon als arts uitmaken of een jongeman die duidelijk signalen vertoonde van verwaarlozing en slechte zorg  voor zichzelf, met een gevaarlijk overgewicht - wel of niet lichamelijk onderzocht werd en dat vond de voorzitter billijk handelen!! 

Riagg Meerkanten blijft erbij dat Remco niet  onderzocht had hoeven worden.

Verder ging men nu zeer technisch in op het protocol. Volgens het bestuur, was er (ondanks de ernstige signalen die Remco naar buiten toe gaf) geen sprake van depressie. Remco lag dus jaren zonder oorzaak of aanleiding op bed, kwam tot niets, verwaarloosde zichzelf omdat hij dit leuk vond. Hiernaast heb ik na de dood de brieven gevonden waarin hij aangaf of hij niet weet of hij 26 of 33. Zijn gemoedstoestand van de afgelopen jaren werd duidelijk in de brieven die hij schreef, zelf de overweging om niet meer verder te gaan met het leven. Als dit geen signalen van depressie zijn, wat dan wel????? En als artsen vinden dat hij dit niet was, maar dat hij duidelijk zoals de behandelende psychiater aangaf dat hij in een zeer zorgelijke situatie zat - dan had men hem zeker voor een lichamelijk onderzoek moeten doorsturen, maar aangezien hij volgens de behandelend psychiater en de voorzitter van bestuur Re geen depressie had, en onder het RIAGG van de somatische zorg valt, hoefde men hem niet te onderzoeken, zo was kennelijk de gedachtegang.  

Na de erkenning van de klachtencommissie van het RIAGG Meerkanten heb ik gedacht, OK men heeft het erkend, men zal in de toekomst ook anders omgaan met dit soort situaties. Echter, na de brief van deze voorzitter van de raad van bestuur (een psychiater), waarin men blijft aangeven billijk te hebben gehandeld en mijn zoon gewoon weer zelfstandig had moeten gaan lijnen/of te wel zelfstandig beter had moeten worden met een suikergehalte van 74 en drie totaal dichtgeslibde aders, heb ik mij gewend tot het Juridisch Loket te Lelystad en heb ik gevraagd om een letselschadespecialist,. Men verwees mij naar mr. T.  Ridder in Zeewolde. Mijn opzet is niet geweest een tuchtzaak, die had ik dan al een half jaar geleden kunnen starten. Voor mij was aanvankelijk de kous af toen de klachtencommissie erkende dat er een fout was gemaakt, ook al is er van de begeleiders of de psychiater nog nooit schriftelijk een condoleancekaart of brief ontvangen waarin men aangaf dat ook zij het erg vonden wat er met Remco is gebeurd.

Maar na de nalatigheid waardoor Remco niet de kans heeft gehad op deskundige lichamelijke verzorging waarbij hij het leven liet, vind ik dat de mensen die nalatig zijn geweest nu niet het recht hebben om aan zijn waardigheid, zijn kern te komen. Door aan mij als nabestaande/moeder te schrijven dat Remco nog zelfstandig beter had kunnen worden terwijl deze jongen dood en doodziek was, wordt weer zijn ernstige situatie ontkend. Deze zeer weinig empathische reactie lijkt erg veel op de reactie die Remco heeft gekregen van zijn behandelende arts, die aangaf dat hij niet depressief was, niet vertelde wat hij dan wel had, maar aangaf dat hij eigenlijk een schop onder zijn ….. moest krijgen. Wat men doet is zijn ziekte bij hem neerleggen. Remco acteerde niet, hij ligt onder de grond doordat hij ernstig ziek was en niet werd onderzocht. Remco had geen contact meer met mensen, vrienden kennissen en leefde totaal geïsoleerd. Hij bleef in de kou/winter/ hete zomer, op zijn fietsje, na 6 trappen af en zes trappen op, met zijn zeer gevaarlijke 74 suiker gehalte en drie totaal dichtgeslibde aders naar het RIAGG gaan. Remco voelde zich niet goed, dat bewijst een pakje kalmeringsthee dat ik na zijn dood in zijn kast vond en de manier waarop hij de laatste periode van zijn leven in zijn eigen omgeving heeft geleefd. Remco moet hebben gedacht, depressie zit in de familie, mijn vader had het en ik heb ook aan RIAGG aangegeven dat ik denk dat ik depressief ben. Het zit in mijn hoofd en RIAGG kan mij beter, maken, ik blijf naar het RIAGG gaan. 

Geen zandkorrel op Remco’s graf zal betaald worden door het RIAGG! 

Geld voor Remco’s graf wil ik absoluut niet meer van het RIAGG Meerkanten te Lelystad. Door een lening af te sluiten is er op dit moment een zeer mooi graf in de maak voor Remco, een graf waarbij zijn geliefde sport basketbal tot uiting komt. Geen zandkorrel zal nog betaald worden voor het graf van Remco door het RIAGG. Dit betekent jaren een schuld, maar als moeder doe ik dit met liefde. Remco zou na deze opmerkingen van de voorzitter van de raad van bestuur (art(sen), niet meer rustig kunnen liggen, men komt nu aan zijn kern-zijn. Naast al het verdriet dat je dagelijks als nabestaande, als moeder hebt van het verlies van je kind, het dagelijks gevecht om op de been te blijven, om door te gaan, word je ook nog geconfronteerd met de onverschilligheid van mensen die waarschijnlijk, ook al zijn het artsen, niet begrijpen wat het voor Remco heeft betekend om te vechten voor zijn leven en wat het voor mij als moeder betekent je kind te verliezen.  

In een stukje zag ik de tekst: 

         “GEEN KIND IS ZO AANWEZIG - ALS HET KIND DAT ER NIET MEER IS “ 

Zo logisch deze tekst, als je een kostbare ring van je moeder dagelijks draagt er goed voor zorgt, blij bent dat je hem dagelijks om hebt en ineens ben je de ring met de diamant kwijt. Op dat moment komt de paniek, je bent ontzet door het verlies en je bent dagelijks aan het zoeken. Remco was voor mij een kostbare diamant, een waardevol mens met een gouden hart. Een mens dat mogelijk te gevoelig was voor deze maatschappij, je druk maken om de de inval in Irak en wat dit voor ons als mensen zal betekenen, schreef hij in een van zijn brieven. Remco was een gevoelig, maar een sterk mens, hij vocht 13 jaar lang, zonder altijd weer kroop hij zelfstandig uit zijn depressie, maar het lichaam kon het deze keer niet meer aan en ondanks dat hij behandeld werd door een medisch team, die duidelijk signalen zag en heeft gekregen van professionele medewerker en ook ondanks het feit dat zelf het team aangaf dat Remco onderzocht moet worden,  heeft men hem niet geholpen. Als antwoord op de brief van de voorzitter van de raad van bestuur van het RIAGG MEERKANTEN WIL IK ZEGGEN -  NEE, REMCO KON NIET MEER ZELFSTANDIG LIJNEN IN 2006 - REMCO HAD MEDISCHE LICHAMELIJK ZORG NODIG!! 

Aandacht vragen voor de situatie binnen (sommige) GGZ-RIAGG instellingen.

Pas nu na een half jaar begin ik een tuchtzaak. De maand na Remco’s overlijden overleed Remco’s oma, mijn moeder. Tussendoor liep er de hoorzitting van de klachtencommissie  van RIAGG Meerkanten. Na het begraven van zoon en moeder, heb ik mij direct bezig gehouden met aandacht vragen voor de situatie dat binnen de instellingen van RIAGG-GGZ een lichamelijk onderzoek niet tot het behandelingspakket hoort. Voor mij als leek is het onbegrijpelijk dat dit niet plaats vindt. Bij Remco waren er duidelijk signalen - toch kun je niet altijd aan de neus van iemand zien of de persoon niet een lichamelijke afwijking heeft, ziektes die symptomen van vermoeidheid, tot niets komen tot stemmingswisselingen kunnen geven. Hiernaast is het ook zo dat juist bij psychiatrische mensen ziektes kunnen ontwik­ke­len. Slecht eten/te veel of te vet eten-  veel roken, medicatie/stress/spanning, angsten, niet actief zijn; dagen jaren op bed liggen etc.  

Om aan te geven dat er duidelijke signalen waren bij Remco - Remco kon niet normaal worden begraven zonder bepaalde aanpassing, daar was hij te zwaar voor. Juist deze doelgroep; mensen met psychische aandoeningen, zeker als deze langdurig zijn, hebbben een  grote kans op het ontwikkelen van lichamelijke klachten. (zie ook de uitzending van Netwerk waarin de professor aangeeft 50% ook lichamelijke klachten hebben. Het kan toch niet zo zijn dat je een jaar of langer met iemand gesprekken houdt zonder uit te sluiten dat iemand lichamelijk ziek is en ook hierna het lichamelijke in het oog houdt.  En juist deze groep is vatbaar voor lichamelijke ziekten, en bovendien geldt dat zij soms via de achterdeur bij een psychiatrische instelling terechtkomen en dus niet eerst bij een huisarts komen die hen voor doorsturen lichamelijk onderzoekt. Ook op dit moment doet de diabe­tes­stichting een gratis onderzoek bij iedereen in Nederland. Ook hier ben ik bang dat er een doelgroep, de groep die geïso­leerd leeft, niet naar buiten komt, geen contacten zoekt en ook hier weer buiten deze test blijven.

Zolang een arts of instantie vindt dat deze lichamelijk niet onderzocht hoeft te worden, ben ik bang dat er heel veel zieke mensen rondlopen, die niet alleen psychisch ziek zijn, maar ook lichamelijk of een combinatie van beide. Ik ben het eens met professor Loonen - die in zijn artikel “Lichamelijke zorg hoort in de psychiatrie” aangeeft dat er eigenlijk een team gekoppeld aan de GGZ instellingen zouden moeten zijn dat in de gaten houden hoe het ook lichamelijk met mensen gaat.  Het overlijden van Remco en de situatie betreffende het niet standaard onderzoeken binnen de GGZ-instellingen is op 24 oktober in Netwerk op tv geweest. Ga naar www.netwerk.tv - ga naar archief - ga naar oktober - ga naar maand 43 - ga naar 24-10-2006 -ga naar psychische klachten.
 

Een behandelingsplan gebaseerd op verkeerde feiten.

De psychiater schrijft in haar brief dat zij in januari 2006 haar behandelingsplan baseerde op het feit dat Remco dagstructuur had, immers het RIBW begeleidde hem. Dit gegeven is totaal onjuist. In augustus 2005,  een half jaar voor ingang van het behandelingsplan, meldt de professionele medewerker van het RIBW aan het RIAGG dat Remco had aangegeven geen begeleiding meer te willen. Als moeder heb ik de arts benaderd vanuit mijn zorg, omdat ik geen zicht meer had op Remco’s situatie. De arts baseerde haar behandeling op het feit dat Remco begeleiding had, maar dat had hij al een half jaar niet meer! In rap tempo kon daardoor de verwaarlozing en het overeten etc. toenemen. Na zijn dood kon ik in zijn appartement zien hoe destructief hij het laatste half jaar geleefd had. Ik heb meer dan 60 lege tweeliter-flessen van cola (met iemand die op bed ligt niet beweegt en een suikergehalte van 74 had, moeten opruimen. 

“IK HOEF NIET NAAR REMCO’S HUIS TE GAAN”, GAF ZIJN PSYCHIATER AAN. “IK WEET HOE ZIJN SITUATIE IS, ZIJN VERWAARLOZING EN DAT HIJ LEEFT TUSSEN DE PIZZA DOZEN EN LEGE COLAFLESSEN. IK HEB NIET OVERWOGEN OM HEM LICHAMELIJK TE ONDERZOEKEN” ZEGT DE PSYCHIATER, “DAT VIND IK NIET NODIG”. NU NOG GEEFT HET BESTUUR VAN DE MEERKANTEN AAN DAT DE ARTS BILLIJK GEHANDELD HEEFT EN DAT REMCO BEST NOG WEL MET ZIJN ZWARE ZIEKTE ZONDER MEDISCHE HULP ZELFSTANDIG BETER HAD KUNNEN WORDEN. OP 1 APRIL TROF IK MIJN KIND, MIJN ZOON, REMCO COOK, DOOD AAN IN ZIJN APPARTEMENT. DOOD OMDAT EEN PSYCHIATER VOND DAT LICHAMELIJK ONDER­ZOEK NIET NODIG WAS! 

Naar aanleiding van dit programma heb ik reacties gekregen, Remco is duidelijk niet de enige die dit is aangedaan. Ik zal aandacht blijven vragen, straks naar de nieuwe regering betreffende deze situatie.Gaarne zou ik u reactie en willen weten en mogelijk kunt u vrienden kennissen op deze site wijzen en vragen hun mening te geven  op deze bestaande situatie in Nederland  In het nieuwe jaar zal ik de politieke partijen benaderen, met de reactie die ik van ouders heb ontvangen die een zelfde situatie hebben meegemaakt, met het verhaal van Remco en uw reactie en van uw vrienden kennissen kunnen wij mogelijk  met zijn allen er iets toe doen om deze situatie te veranderen. 

Magdalena Charlot

Moeder van Remco